"Das Warschauer Konzert oder der letzte Gang" ass e Buch, dat viru Kuerzem an den Editions Schortgen erauskoum, zesummegestallt vum Dokter Bernard Thill. Hei sinn eng ganz Rei Geschichten, Erliefnesser an Temoignagen zesummegeholl, déi den Dr. Thill a seng Mataarbechter op der Palliativstatioun vum Escher Spidol erlieft hunn an déi eng Plaz an hire Gedanke behalen hunn.
De Bernard Thill ass ouni Zweiwel e Medezinner an e Mënsch, dee ganz enk mat der Entwécklung vun der Palliativstatioun an der Entwécklung vun der Palliativmedezin zu Lëtzebuerg verbonnen ass a vill Pionéieraarbecht geleescht huet.
Hien huet e laangen Otem gebraucht
Den Dr. Bernard Thill huet schonn 1994 eng Palliativstatioun mat fënnef Better am Escher Spidol an d'Liewe geruff. Mee bis et awer esou wäit war, huet dat vill Iwwerzeegungsaarbecht kascht, bei de Confrèren an Consoeuren, bei der Administratioun, beim Fleegepersonal a sécher och bei der Politik. D'Iwwerzeegungsaarbecht ass schonn esou laang amgaang a se muss ëmmer weidergoen. Reaktioune waren deels positiv, mee awer och negativ, an d'Argument fir wat e Medezinner esou vill Zäit a Mënschen investéiert, déi souwisou stierwen, zielt dobäi sécher net, ass esouguer skandaléis. Mee och dat huet de Bernard Thill net dovun ofgehale weiderzefueren.
"Et ass fir mech e Choix de Société, wat wëll ech erreechen, oder wëll ech eng Medezin hunn, déi just en Dienstleistungsbetrieb ass, wéi dat esou am Däitschen an der Wirtschaft heescht. Oder wëll ech wierklech en humanistesche Service hunn, deen do ass fir déi krank Leit, an och deene kranke Leit en Déngscht erweist, deen hinnen d'Liewen als Mënsch och bis zum Schluss mënschlech erhält."
Et brauch ee Spontanitéit a Kreativitéit
Am Buch "Das Warschauer Konzert" kritt een en Abléck doranner, wat eng Palliativstatioun de Mënsche ka bréngen, wéi een e Mënsch, och wann ee weess, datt e stierft, op sengem leschte Wee begleede kann. De Bernard Thill denkt och gären u seng Ekipp vun der Palliativstatioun, mat där hie laang geschafft huet a mat där hien, wéi hie selwer seet, extreem verwinnt war.
"Palliativmedezin ass net onbedéngt eng Disziplinne, wou grouss wëssenschaftlech Saachen an der Literatur ze liese sinn. Mee et ass verbonnen mat enger enormer Spontanitéit a Kreativitéit vun der Ekipp, vun deem Eenzelen, deen do schafft. An entweder huet een dat a gëtt een dat vu sech, oder et fënnt eben net statt."
An ee Saz beschreift et ganz konkret, nämlech: Et gi keng Problemer, et gi just Léisungen.
"Absolut dat. Et muss een einfach op si fir nei Saachen ze probéieren an nei Iddien ze entwéckelen. Natierlech brauch een dofir Zéit, et brauch ee Personal. A wann ee kee Personal huet, dann huet ee keng Zäit."
Den Dr. Bernard Thill huet sech an deem Kontext un de fréiere Gesondheetsminister Johny Lahure erënnert:
"Dee gesot huet, d'Palliativmedezin ass eigentlech wéi d'Intensivmedezin, wat d'Käschten ugeet. Déi eenzeg Differenz zur Intensivmedezin ass déi, an der Palliativmedezin brauche mer net onbedéngt vill Apparater. Mer brauche vill Leit, vill Personal fir eben justement d'Approche, de Respekt virun deem eenzele Mënsch ze erméiglechen."
Dem Dr. Bernard Thill säi Buch "Das Warschauer Konzert oder der letzte Gang" koum an den Editions Schrotgen eraus.
