Wann een nei Planze keeft huet ee meeschtens schonn eng Plaz am Kapp, wou déi solle geplanzt ginn.
Hei ginn et zwee grouss Beräicher, déi een ënnerscheede kann, dat ass engersäits den urbane Raum, also den normale Gaart ronderëm d’Haus oder eng Terrass oder ee Balcon. Op der anerer Säit gëtt et nach déi fräi Landschaft, sief dat elo déi oppe Gewan oder d’Bëscher.
Un Hand vun der Andeelung kann een eigentlech festleeën, op wat ee soll oppassen.
An de Geschäfter kritt ee jo ganz vill verschidde Planzen ze kafen. Do sinn dacks Planzen dobäi, déi net vun hei sinn, also net einheimesch sinn. Dat kënnen zum Beispill Hecken a Sträicher sinn, déi dat ganzt Joer iwwer gréng sinn oder Blummen, déi schéi bléien.
De Gaart doheem ronderëm d’Haus ass e Beräich am urbane Raum, dee vum Mënsch geplangt ass, a vill Funktiounen ze erfëllen huet. Hei spille Planzen och eng wichteg Roll, si sollen zum Beispill schéin ausgesinn oder als SiIchtschutz funktionéieren. Hei fënnt een dann och Planzen, déi net einheimesch sinn, awer dofir d’Funktioune vum urbane Raum gutt erfëllen.
An der oppener Landschaft, déi méi sech selwer iwwerlooss ass, kommen haaptsächlech natierlech Planze vir, dofir réit den Nick Heiter vun der biologescher Statioun vum Gemengesyndicat SIAS, an deem Beräich och nëmmen einheimesch Aarten ze planzen.
